Aside

Verslag Conferentie Albert Ali en Alain Soral: “France, Islam, Citoyenneté”

Conferentie Alain Soral en Albert Ali

Hieronder verslagje van afgelopen zaterdag. Het was zeker eens een ervaring, maar onderstaand verslagje van mijn kameraad Ruben Rosiers (met ook mijn input) toont hopelijk aan dat ik geen fanboy ben. Ik probeer mensen vaak iets bij te brengen, maar van zodra ik mijn kapstok ergens aan hang dat de meerderheid niet begrijpt, dan is de reactie vaak defensief. Mij gaat het niet om het aanbidden van figuren of dogmatisch overnemen van ideeën (dat is iets voor klassieke partijen en identitaire marginalen), ik probeer horizonten te verbreden. Of met andere woorden: ga zelf op onderzoek wanneer ik zeg dat iets best wel interessant is. Niet: luister naar miiiijjjjj!

Zaterdag. Het zonnetje schijnt, de vogeltjes fluiten en de
bloemetjes ruiken, dat is voor ons het uitgelezen moment om zes uur in
een hangar te bakken in een van de… ‘mindere’ wijken van Roubaix,
Frankrijk. Terwijl wij door de verlaten industrieterreinen en de
arbeidersparadijsjes rijden, wordt ons wel duidelijk waarom het Front
National hoge ogen scoort in Département du Nord. Voor Filip Dewinter
volstaat het Coninckplein in Antwerpen, maar wat wij hier ondervinden is
een sociale dumping van danige proporties waarbij de meest
verwaarloosde buurten van Schaarbeek nog niet aan de enkels bij komen.

Het is niet uitsluitend de Benettonreclame, die een garagepoort als
doel gebruiken en een basketbal als voetbal. Het is niet uitsluitend de
mannen in joggings of djellaba’s en de vrouwen in ghetto of abaya’s
(lang leve google). En het is niet eens uitsluitend de half afgebroken
fabrieken en de industriële neef van de toren van Pisa. Nee, het is dat
alles in een blender gesmeten en eens flink gemengd tot een zure
milkshake. Allicht kom je dit soort wijken ook tegen in verwante sociale
experimenten zoals Charleroi, maar het was een attractie op zich om te
zien tot waar het beleid van decennia UMPS-corruptie toe kan leiden. De
koers Parijs-Roubaix rijdt duidelijk niet hier door deze straten.

Temidden dit spektakel bevindt zich achter klassieke fabriekspoort
een tot meetingzaal omgebouwd pakhuis. We zijn vroeg, maar niet de
enigen. Meteen de eerste die we aanspreken blijken van Namen te komen,
twee professionele muzikanten contemporele en klassieke muziek. Polsen
naar hun mening over de Belgische politiek lokt vooral desinteresse uit,
hoewel zij zich niet rattachist voelen kunnen zij zich weinig
enthousiasmeren voor de toekomst van België.

De deuren gaan open, aan de ingang een affiche van het tournée van de
komiek Dieudonné, die onlangs nog het politieke en mediatieke bestel
van Brussel over zich heen kreeg. Binnen zo’n 300 stoelen, tafels met
boeken en blikjes fris en van voor een verhoog met een tafel, een plant
en een gitzwart spandoek van Egalité & Réconciliation. Wij hadden de
organisator van te voren gecontacteerd, hij begeleidt ons naar de
verantwoordelijke van E&R België. Dat blijkbaar bestaat? Nu ja, de
Bergenaar geeft meteen toe meestal in Frankrijk rond te hangen, hem
interesseert België nog minder dan de muzikanten. Nog een Belg, maar die
is in Parijs gaan studeren en toen nooit meer teruggekomen – we merken
een patroon.

Plaatsen ingenomen en de zaal loopt gestaag vol. En voller. En over.
Om 15u30 raken wij toch wel onder de indruk, er zijn niet eens genoeg
stoelen. Wat de demografische samenstelling betreft, het merendeel is
jong volk, nog geen vijf procent van de leeftijd van de sprekers zelf.
Ondanks wat Marx.be onlangs over de boodschap van Soral schreef, is
hooguit een vijfde van allochtone origine (Belgen en de Frans-Italiaanse
organisator niet meegerekend), ondanks dat het thema van de dag
“France, Islam, Citoyenneté” is. Opvallend normaal volk trouwens, geen
subculturele symboliek en geen mannen in soepjurk. Een deel van de
vrouwen in hidjab, maar wel van de modieuze soort. Het is duidelijk dat
Egalité & Réconciliation een heel ander volk bereikt dan andere
niet-partijpolitieke bewegingen in Frankrijk.

De zaal wordt stil wanneer Alain Soral en Albert Ali binnenkomen,
omringd door lijfwachten die zich aan de uithoeken van de zaal
opstellen. Een deel van de zaal scandeert “Soral! Soral!” en de
conferentie start onder enthousiast applaus.

Na een introductie en een korte inleiding van Soral, begint Albert
Ali een historische omkadering. Hij zet de aanwezigen aan om de islam in
Frankrijk op basis van vier assen te contextualiseren. Toch is zijn
uiteenzetting nogal droog, nog voordat hij zijn laatste punt afrondt
onderbreekt Soral voor ‘enkele’ kanttekeningen. En dat duurde. Niet om
te zeggen dat Soral niets te vertellen heeft, hij heeft een perfecte vat
op de sociologische dialectiek. Het is in deze ook duidelijk hoe zijn
discours van dat van Ali verschilt, hij overstijgt op charismatische
wijze de scheidingslijnen onder het publiek met zijn gepatenteerde
punchlines zoals “Ik ben tegen ‘le métissage’ aangezien wanneer je een
Franse moslim en een Franse katholiek een kind laat maken, je geheid een
Amerikaanse Bling-Bling krijgt.” en “Het Frankrijk van vandaag is net
zo onleefbaar voor een moslim als voor een integristische katholiek.”

Toch is duidelijk dat alles wat volgt niet meer voorbereid is. Soral
begint een discours, vat dat samen, voegt iets toe, vat het weer samen,
voegt wéér iets toe etc. Ali krijgt er bijna geen woord tussen. Maar
opnieuw, dat maakt het niet minder interessant, al wordt onze
aandachtspan onderhand wel beproefd met die Franse tong à 200 km per
uur.

Ook de vragenronde blijft maar duren, al is dat wel het moment waarop
verdeling onder de aanwezigen ontstaat. Soral wordt onder vuur genomen
voor zijn duw-en-trek houding tegenover het Front National, zijn steun
aan Servië en zijn bocht van 180° tegenover Tariq Ramadan, Albert Ali
wordt door de voornoemde twintig procent echter niet in vraag gesteld en
krijgt enkele fundamentele vragen over burgerzin onder moslims. Maar
ook hier pikt Soral telkens weer langdradig op in, blijkbaar niet zo
gelukkig met dat hij enkel kritiek krijgt – al moet hier wel bij
opgemerkt worden dat de microdragers uitsluitend de Franse moslims aan
het woord laten.

Na een afmattende vier uur stilzitten wordt eindelijk afgerond. Na
onze benen te strekken steken wij onze ‘elevator pitch’ af om nog wat te
netwerken. Op vlak van nieuwe contacten kunnen wij niet klagen, de
Frans-Italiaanse organisator blijkt zelfs een fan van Casa Pound. Oh en
Sire, er zijn nog Belgen, maar tegen dit tempo zingen zij straks wel
allemaal de Marseillaise. Bij Soral staat inmiddels een lange rij voor
zijn boek te signeren en Albert Ali discussieert met zo’n dozijn
moslims. De organisator belooft ons de kans om nog met Soral – inmiddels
alweer omringd door zijn lijfwachten – apart te spreken.

Dat is ook notenswaardig, wij lezen graag de website en daar zie je
slechts zeer zelden een artikel van Soral, maar er is vrijwel geen video
of podcast zonder hem. Egalité & Réconciliation blijft in deze zin
een éénmansbeweging en Soral bezet als enige het Pantheon. Le Grand Chef
omringd door volgelingen die aan zijn lippen hangen, maar zelf met geen
moker te activeren zijn. De rangen danig gesloten houden dat een man
zijn wil wet is, dat heeft zijn voordeel, maar het legt ook de
achilleshiel bloot. Wie zich nog de tijd van een Karel Dillen of een
Bert Eriksson kan herinneren, weet waar dat toe kan leiden. Wat is de
meerwaarde van al deze toeschouwers? Als je het ons vraagt zijn het
vooral politieke activisten van organisaties die de leden wel activeren.
Wij gaan bijvoorbeeld ook niet volledig akkoord met Soral, maar wij
halen wel voordeel uit zijn werk en zijn hem daar erkentelijk voor. Maar
mensen zoals wij kom je hier dan weer niet tegen.

De vermoeidheid slaat ondertussen toe. Na een klein uur wachten
kunnen wij eindelijk met Soral spreken. Hij vindt het sympathiek om
nationalisten uit het identitaire Vlaanderen op zijn conferentie tegen
te komen en hij wenst ons veel geluk toe. Maar hij voegt er wel gelijk
aan toe dat de hele Belgische situatie hem niet zo goed bekend is. Ook
andere mensen die wij aanspreken geven toe dat Pierre Hillard een
grotere meerwaarde zou zijn in onze contreien. Hij concludeert met zeer
druk te zijn en dat hij nu al veel conferenties moet afwijzen. Wij zijn
zeker niet zijn prioriteit, maar dat was nog geen definitieve afwijzing.

Een ervaring was het wel. Alain Soral en zijn organisatie Egalité
& Réconciliation hebben een zeer bijzondere positie in het
nationalistische landschap ingenomen en dat is ons nogmaals bevestigd
met deze conferentie. Afsluitend is allicht veelzeggend hoe de
vragenronde eindigde. Ongevraagd – maar duidelijk voorbereid – schoot er
toch nog iemand nerveus recht en steekt een half levensverhaal af
tegenover Soral. Een verhitte uitwisseling volgt en de (inmiddels
trillende) man sluit af met dat hij nooit of te nimmer Front National
zal stemmen. Twee man applaudiseert. Soral schiet gedecideerd terug.
Ongeveer de helft van de zaal schiet in een daverend applaus.

En de rest? Die zijn er zelf blijkbaar nog niet zo goed uit. Of ondertussen de inmiddels kokende zaal uit gevlucht.

 

Namens de afvaardiging,

Ruben, Thierry & anderen – op een zonnig terrasje in Rijsel.

Bron: Solidarisme.be

This post was written by

Thierry Vanroy – who has written posts on Thierry Vanroy - De Geur van de Roos.
Thierry Vanroy is a Belgian political writer, public speaker and activist. He is also a web designer, consultant, e-marketing expert. He is known for spreading controversial ideas which go against the Western status quo. Through current events and economic analysis, he proposes a future of Eurasian geopolitics, Traditionalist reconciliation and economic freedom to those who would otherwise remain oblivious to what can be called ‘The Empire.’ //////////////////////////////// Thierry Vanroy is een CSS/GUI webdesigner, een SMART/BID consultant, een GROW/ADDIE expert in e-marketing, een BOOSTER/TOTB politiek essayist en een fantastische kok. Thierry is GTD en helemaal MELVIN. Hij gaat op SAFARI voor anderen dat doen. Hij is APE wanneer anderen nog niet ALF zijn. Zijn DREAM is een PRIC te blijven. Thierry Vanroy heeft PRIDE. Nederlandse versie van Thierry zijn landing page statement op thierryvanroy.be (klik daar op de links als je de acronymen niet kent). Geschreven door

Email  • Google + • Facebook  • Twitter

No comments yet.

Leave a Reply