Aside

Een verzoening tussen moslims en nationalisten?

moslims-frankrijk-front-national

De laatste jaren is het bankroet van traditioneel links en rechts en hun respectievelijke allianties overduidelijk geworden. De komende multipolaire wereld zal geheel nieuwe post-ideologische stromingen kennen. Op dat vlak zijn er al veel tekens aan de wand die deze transitie aankondigen. Een van de meest gedebatteerde onderwerpen is natuurlijk de islamkwestie, dewelke in mijn ogen volslagen scheefgetrokken is geraakt, vooral in het Westen praten wij graag langs in de plaats van met elkaar.

Als een nationalist vind ik dit dan ook zeer belangrijk. Wij delen dezelfde Euraziatische landmassa (dat vergeten we nog wel eens) en ons lot zal ofwel verwoven zijn door vrijheid of onderdrukt door de unipolaire ideologie van het Westen en haar Clash of Civilizations. Interessant genoeg is hier een verschuiving gaande, sommige moslims in Frakrijk zijn de pioniers van een eigenaardige trend, iets waar ik graag over uitweid op deze blog.

Echter, omdat ik geen moslim ben (en evenmin Frans), voel ik mij vaak niet in mijn recht om in hun naam te spreken. Dat is een slechte gewoonte van politici, ik wil louter faciliteren. Ik spreek echter wel Frans, dus waarom niet eens een artikel van een moslim vertalen? Dan kan men mij ook gelijk niet afrekenen op de inhoud.

Dit artikel heb ik oorspronkelijk voor de site Riding The Tiger naar het Engels vertaald (Deel 1, Deel 2), maar bij deze dus ook de Nederlandstalige versie.

Kleine opmerking: Vertalen is slopend, het is dus niet honderd procent (maar goed genoeg) en her en der heb ik een vertalings- of zijnota toegevoegd.

Oorspronkelijk artikel in het Frans: Osons Marine?

 

Laat ons Marine proberen?

Antwoord aan de president van het Moslimcollectief van Frankrijk.

 

Mijn beste Nabil, ik zou graag willen antwoorden op je bezorgdheid bij de sympathie die sommige moslims voor het Front National hebben.

1. Waar praten wij over en historische zelfkritiek

U weet als ex-Pol & Soc dat wij historisch en sociaal gesitueerd zijn. De beweging die u voorzit heeft een geschiedenis en de militante kaders komen vrijwel allemaal uit een geëngageerd verleden, vooral bij extreemlinks (syndicalisme, groenen, Nieuwe Antikapitalistische Partij…)

Dus, alvorens te antwoorden op het geval Marine Le Pen, sta me toe een kritische kijk te geven op uw militant systeem, opgericht rond de alliantie met en door het overnemen van de analyse van links.

U bent student in theologie geweest dus u weet best dat in feite geen enkel voorstel van de huidige Franse politiek volledig overeenstemt met onze fundamentele kritiek op basis van islamitische ethiek. Hetgeen betekent dat elke bolletjeskermis telkens een concessie is: van extreemlinks tot extreemrechts. Als wij toegeven dat het ondersteunen van het hedendaags democratisch spel een optie is – wat nog de vraag blijft – dan rest elke keuze als geldig en gebaseerd op min-of-meer acceptabele toegevingen. Toegevingen die telkens weer ondersteund worden door de auteurs met hun persoonlijke en subjectieve kijk op de realiteit. We zouden dus “islamitisch” kunnen bewijzen dat wij zonder uitzondering voor elke partij kunnen stemmen. Bij de linkse moslims en aanverwanten is het reeds langer bewezen dat er een spagaathouding bestaat tussen links en extreemrechts, waarbij het eerder die laatsten zijn die de waarden van islam en de moslims uitdragen.

Het is dus slechts een kleine duik in het moeras van maatschappelijk links, alvorens wij terug in de stank van extreemrechts belanden.

U ontluikt vanaf het begin van uw brief “dat de moslims die geneigd zijn voor het FN te stemmen, het verleden negeren.” Datzelfde zouden wij ook kunnen stellen over extreemlinks, in al haar verscheidenheid, en wij zouden u kunnen vragen om de moed te hebben haar verleden alsook haar heden te zien voor wat het is. De maatschappelijke breuk met links is een vanzelfsprekendheid voor de moslim, zoals altijd het geval is geweest voor zij die uitgaan van traditie en moraal. Geen enkele betrokkene, zoals wij ons zouden moeten beschouwen met onze oude en archaïsche waarden – in de zin van het onmiskenbare verleden en in de vorming van onze identiteit – kan zich herkennen in de maatschappelijke waarden van links en extreemlinks. Wie zou zich achter homohuwelijk en -adoptie kunnen scharen, achter het libertijns huwelijk en het uiteenvallen van de familie, de libertarische geest tegen orde en discipline, de haat voor Christus en de beledigingen tegenover de Heilige Moeder, het militante atheïsme tot in de scholen en de ontkenning van het heilige?

Heeft u die linksen in Bordeaux gezien, die de gebeden van traditionele katholieken tegen abortus kwamen verstoren? Weet u wat de linksen daar uitgekraamd hebben tegen onze Heilige Maagd Maria, moeder van Jezus (met hen onze gebeden): “Maria, als jij een condoom had meegenomen, dan waren wij hier nu niet!” Waarom neemt geen enkele islamitische vertegenwoordiger positie in tegen de consumentistische abortus – door links tot een levensstijl uitgebouwd – hetgeen vandaag ravage zaait onder onze moslimjeugd? Waar zijn bijvoorbeeld de moslims geweest om op te komen tegen die weerzinwekkende pseudokunst – overladen met kritiek – van het gezicht van Christus vol met uitwerpselen, of nog, het symbool van Christus drijvend in urine? Hoe hebben wij het gewaagd, nu al 20 jaar, zulke concessies toe te staan? Hoe kunnen wij samen zitten en militeren met het oneervolle, met militanten van een lobby die pedofilie als maatschappelijke waarde ziet? Zich inzetten samen met zij die het homohuwelijk uitdragen, terwijl wij het verhaal lezen van Lot en de eerste homoseksuele lobby in de geschiedenis die, zodra ze de macht heeft – zoals geschreven in de Koran [1] – eindigt met het onderdrukken van elke notie van het pure.

Dus als praten over hoe het Front National met haar voormalige veronderstelde beulen – in tijden van oorlog – terwijl sommigen onder hen ontkennen het geweest te zijn, misselijk maakt, is het zich verbinden aan zij die op de televisie toegeven seksuele omgang met kinderen te hebben gehad in de naam van de vooruitgang dan geen kwestie van geweten? De meegaandheid tegenover zij die pedofilie geprezen hebben en getracht hebben met alle middelen hun waarden op te leggen aan de Franse samenleving, maakt dat van linkse moslims serieus te nemen militanten?

Hoe moet men geloven dat er door het ondersteunen van zij die getracht hebben de prille seksualiteit “aanvaardbaar” te maken, naar de woorden van een voormalig minister – linkse steunpilaar van de homoseksuele lobby – van linkse moslims serieus te nemen politieke actoren gemaakt kan worden?

Hoe kan men niet triest worden van het aanzicht hoe ons Frankrijk vervallen is door een halve eeuw aan ondermijning, opruiing en fitna, zelfs kinderen van 10 jaar hebben vandaag – dankzij het merk Tammy – recht op een zichtbare string!

Hoe moeten wij een verbond sluiten met de prinsen en de meesters van de fassad [2], alnaar de Koran? Ziehier de religie van de fassad, van dit links dat het minste kwaad zou zijn: het prijzen van drugs, van pedofilie en van groepsseks.

Als wij verwijzen naar de theologie van prioriteiten, wat is dan het ergste volgens de fassad? De voorgeprogrammeerde vernietiging van de familie, de gedoogsteun aan drugs, aan seksuele promiscuïteit en aan de blasfemie van Christus en zijn Heilige Moeder, of het afwijzen van massale immigratie, de nationale prioriteit voor werkzekerheid van alle Fransen? Concreet, wat mag men verwachten als maatschappelijk project van een links en een extreemlinks dat – zonder de macht of de tijd mee te hebben gehad – Frankrijk nu al sinds Mei ’68 diepgaand getransformeerd heeft, om ons deze samenleving te geven waar buitensporigheden de standaard geworden zijn?

Is dit de toekomst die wij willen voor ons Frankrijk? Moeten onze imams desondanks deelnemen aan de “Gay Pride” met een roze djellaba en een tulband in alle kleuren van de regenboog? Want in de zin van de toegevendheid is dit waar wij zullen uitkomen: imams die waarschuwen voor gay-pride en in de plaats “gay attitude” prediken, in lijn met halal (sic) homohuwelijk!

2. Wat betreft nazisme, het onmenselijke en het prijzen van koloniaal revisionisme

Het artikel onderstreept vooral dat “Het Front National haar wortels onderdompelt in een historisch zoutvat dat Vichy en de meest zwarte pagina’s uit de geschiedenis van Frankrijk verheerlijkt”. Men beklaagt dat er bij het Front National nostalgici naar het koloniale Franse rijk zitten, of toch zeker bewonderaars van Vichy en het nazisme.

Ik weet dat u bij Pol & Soc geleerd heeft dat “Werk, Familie, Vaderland” het summum van fascisme is. Wat betreft werk, in de islam is dat – kleine herinnering – ondergebracht als culturele activiteit, een ibada, een adoratie, zoals het gebed. Wat familie betreft, dat is de basis van de Schepping sinds Adam en Eva. En tot slot, wat Vaderland betreft, “het land van onze vaderen,” dat is geërfd door de Goddelijke Wil voor zij die het verdienen. Zou zoiets het fascisme of de horror kunnen symboliseren? Ik wil daarmee niet stellen dat Adolf beter was dan El Hadjaj ibn Youssouf, of dat de Duitse nationaalsocialistische ideologie een bevrijdingstheologie moet voorstellen, maar ik zou hoe dan ook willen dat we afstand nemen van dergelijke door het systeem opgelegde categoriseringen.

Waarom zouden wij, als erfgenamen van de postkoloniale immigratie, dit eeuwige gekrijs van links moeten ondersteunen, deze permanente antifascistische prietpraat, om onze geesten spiegelen aan categoriseringen die niet de onze zijn.

De geschiedenis van het Europese fascisme is een geschiedenis waar wij – als nieuwe Fransen – volslagen vreemd tegenover staan. Om welke reden moeten wij ons dan onderwerpen aan dergelijke logica van de herinnering of het politieke gebruik van deze intra-Europese geschiedenis? Als er nazistische sympathisanten en Franse collaborateurs zijn geweest, dan zouden wij ons ook moeten afvragen waarom in het begin van de vorige eeuw het Ottomaanse Rijk, op het einde van haar levensloop, zich genoodzaakt zag de Duitsers te steunen. En waarom, 30 jaar later, de Moefti van Jeruzalem – hoofdstad van de monotheïsmen tijdens de zionisering – Adolf ontmoet heeft en moslimeenheden voor Duitsland in de Balkan liet oprichten? Als wij het ene vergeven, moeten wij het andere begrijpen. Weten wij wat voor een keuzes wij hadden moeten maken indien wij die periode overwonnen hadden? De geschiedenis is complex en hangt van danig veel factoren af, dat wij het constant moeten herzien. Terug in contact komen met de geschiedenis, dat is ook altijd het anachronisme riskeren. Laat ons daarom beginnen met het herzien van onze eigen familiale en koloniale geschiedenis. De misdaden van de ene onderstrepen, dat moet ook leiden tot het onderzoeken van de ongelukkige Harkis (vertaler: Algerijnen in het Franse leger) die, 50 jaar na het einde van de oorlog in Algerije, nog steeds onze moslimbroeders zijn, ongeacht wat wij beweren. Zij verdienen het dus niet zomaar verworpen te worden zoals dat vandaag het geval is. De haat cultiveren wanneer wij hen tegenkomen, dat maakt geen deel uit van onze tradities, de eeuwige wraak maakt geen deel uit van de Soena!

De verzoening voor morgen is prioritair voor de herhaaldelijke veroordeling van het verleden, de eeuwige wraak is een traditie die anderen toebehoort dan de kinderen van Ismaël. Als wij door willen gaan met het recycleren van de geschiedenis, laat ons dan ook denken aan de martelingen van de Moedjahedien van het FLN tegenover de Harkis, leugenachtig verraden op bevel van de lafhartige Franse overheid. Is dit hoe de Soena van de Profeet (swt) ons beveelt om te gaan met krijgsgevangenen? Afgehakte hoofden en testikels in de mond, op vlak van marteling munten Arabieren vaak uit tegenover de uitvinders van de elektroshock, alsof de USAmerikanen zich vergist hebben door hun martelkamers niet naar de Arabische landen zelf te delokaliseren! Voor de moslims van dit land zijn er meer gemeenschappelijke belangen – maslaha – om te werken aan een verzoening met de Harkis en vooral hun nakomelingen, die nog steeds leven, dan de herinnering van de inmiddels overleden slachtoffers op te graven, om zo nog eens te kunnen piekeren over het militaire verleden van kaders van het Front National.

Wanneer houden wij op met voortdurend dat mediaritme van het systeem te volgen, wat opportunistisch en onophoudelijk het sombere verleden van het Front National grijsdraait. Wanneer gaan wij ons bevrijden van de categorisering van het systeem, om eindelijk autonoom te worden? Wij zouden het leuk vinden over de antifascistische associaties van moslims te horen en over het vichyisme van de vader van links, thans ondersteund en massaal verkozen door moslims met de presidentsverkiezingen van 1981 (vertaler: Mitterrand). Het zou – politiek gezien – stukken meer verantwoord zijn dan de Franse militairen onder de loep te nemen, stromannen op Algerijnse bodem. Dus als wij hopen terug te kijken naar de geschiedenis, dan moet dat kritisch gebeuren en beginnen bij ons eigen verleden, om vervolgens uit de mythen te stappen en de nodige nuances te leggen.

3. Islamofobie als medicijn tegen de legitieme verzuchtingen van de Fransen

Iedereen onder de moslims maakt zich vandaag de dag terecht druk over de plotse explosie van islamofobie, institutioneel, politiek en mediatiek. Onderwijl terecht wijzend op de islamofobe draai aan extreemrechtse partijen in Europa en hun verbazingwekkend huwelijk met de Zonen van Zion, alsook het recente islamofobe discours van Marine Le Pen. Maar ook daar, stellen wij ons wel de juiste vragen? Het is vanzelfsprekend dat er binnen het Front National een anti-islam neiging is – dat is niets nieuws – zo zijn er heidenen voor wie zelfs de christenen een invasie plegen. Anderen zijn “traditionele katholieken” van de kruistochtenmentaliteit. Nog anderen zijn nostalgisch naar Karel Martel en nog anderen zijn tot slot ontgoocheld over het verlies van Frans Algerije.

Veelvuldig zijn de redenen die tot een historische islamofobie aan de basis van het Front National geleid hebben. Maar indien de islamofobie een criterium in de selectie van de islamitische stem voor de presidentsverkiezingen moet zijn, dan kan geen enkele partij aan onze eisen voldoen. Behalve misschien Dupont-Aignan? (vertaler: een eurokritisch politicus van de minipartij Debout La République) Het is waar dat we hem nog niet duidelijk hebben horen afzetten tegen bepaalde aspecten van islamitische praktijken in Frankrijk. Dupont-Aignan blijft dan ook een goede electorale keuze om moslims in het authentieke en overstijgende Franse soevereinisme te initiëren, de enige nog geloofwaardige politieke stem vandaag de dag.

Maar dit ligt buiten de kwestie, de hoofdzorg dat de houding tegenover islam en moslims een oude Franse reactie zou zijn, dat is een van die historische contradicties van ons land, fascinatie en weerzin van “Mevrouw Frankrijk” tegenover haar mysterieuze buur “Meneer Islam”. Frankrijk, land dat met de Kruistochten begonnen was, is ook het land dat een verbond zag tussen Karel Martel en Haroun Al Rachid, tussen Frans I en Suleiman de Grote. Het wantrouwen en de animositeit tegenover bepaalde moslimvoorschriften stellen wij tegelijk vast bij de ultraseculiere apostels van het dodelijke atheïsme van links, alsook aan de basis van de rechtse overheid, in naam van de bescherming van een vorm van Franse identiteit, terwijl dit hetzelfde rechts is dat de familie geïnstitutioneerd heeft. En uiteindelijk, in tegenstelling tot waar men haar vader kon plaatsen door zijn verleden – is de huidige overhypete islamofobie van Marine vreemd genoeg vermengd met een onverwachts secularisme voor een partij die doorgaans verankerd zit in minder republikeinse noties, of toch in ieder geval dichter aanleunt bij het katholicisme en de traditie.

Aldus is de echte vraag hoe we de islamofobe oecumene van onze politiek moeten interpreteren? Louter gezien dit voor de marinisten aanleunt bij de geldigheid van de Shock of Civilizations als electorale strategie die zou kunnen opbrengen (ze denken de intensiteit van de Shock wel te kunnen controleren) en waar helaas veel te weinig moslims in geïnteresseerd zijn om hen te beïnvloeden tot een minder radicale positie. Wat andere formaties betreft, dat is een politieke strategie van leugenachtige camouflage, aangezien ze niet kunnen ontkennen waar het eigenlijk om gaat: massale en ongebreidelde immigratie.

Dit is het Franse volk opgelegd geweest door dezelfde elites die overlopen van de antiracistische retoriek. Enerzijds links, dat ideologisch immigrationistisch is en anderzijds rechts, dat haar politiek van economische immigratie verbergt onder enkele kleine symbolische charters. Zij maken dus allemaal misbruik van de electoralistische islamofobie, want het is uiteindelijk een veelgebruikte manier om te antwoorden op legitieme identitaire zorgen van Fransen en om hun onmin te ventileren via abstracte noties zoals gendergelijkheid, dierenwelzijn en publieke orde in het straatbeeld. Dit zodat ze de verantwoordelijkheid niet op zich moeten nemen om de fysieke personen bij naam te noemen: de immigranten. Wij weten best dat de moslims in Frankrijk geen traditionele Bretoenen zijn, maar eerder een agregaat voorstellen van meer dan zestig nationaliteiten met hun nakomelingen, die meer dan twintig talen spreken, alsook dialecten die hen onder ballingschap zijn doorgegeven. Anders gesteld, een onverzoenbaar samenraapsel van ontwortelde gemeenschappen, die in een permanente toestand van rivaliteit en conflict leven. Geen enkele federaliserende kracht, zelfs niet de islam, kan hun belangen verenigen. De mediatieke islamofobie reageert dus op deze shock van verscheidenheid door de meteen observeerbare elementen aan te halen die de zichtbare manifestaties van de islam zijn: normatieve kledij, straatgebed, halalwinkels. In elke samenleving is er een “optimum aan diversiteit”, een grens aan verscheidenheid waar men niet voorbij mag gaan, op het risico af dat dit concept overkomt als een zwakke nuance die de meerderheid ‘verrijkt’ tot een clash van culturen en moraal. Ons Frankrijk is, ondanks en dankzij ons, verworden tot een heuse demografische bom van conflicterende verscheidenheid, als ware het een bundel van chemische samenstellingen die onstabiel zijn geworden.

Het is een omgekeerde kolonialisering, een vervanging van de bevolking en de culturen in de populaire wijken, zo gewild door onze elites. Het volstaat om de metro naar Seine-St-Denis te nemen en de onoverkomelijke sfeer waar te nemen, deze onderdrukkende babylonisering, dewelke vernietigend is voor de cohesie. De immigranten en hun kinderen zijn verworden tot het instrument voor de vernietiging van dit land alsook de eerste slachtoffers van sociale dumping, waarin zij als steunpilaar dienst doen! Dus als de immigratiekwestie geen struikelblok lijkt, weet dan dat het juist de centrale vraag is!

Immigrationistische moslims moeten ons hun pro-immigratie argumenten eens geven en zij moeten ook eens inzien tot in welke hoogte hun categorieën van analyse volledig dicteerd worden door links. Hoe kan men steun aan illegalen rechtvaardigen vanuit een islamitisch uitgangspunt? Elk politiek bewust persoon dat zich niet door sentimentalisme laat domineren en voorbij het evident zielige gaat – het beeld van een Afrikaanse mama dat haar kind huilend vasthoudt na haar identiteitspapieren “vergeten” te zijn in Afrika en omsingeld wordt door agenten – kan niet anders dan de huidige migratiepolitiek afwijzen. Elders, in moslimlanden, neemt niemand een blad voor de mond: “in zekere Golfstaten, weet men niet meer of men zich in een Arabisch moslimland bevindt, dan wel in een Aziatische regio. Hier mogen wij niet praten van “diversiteit”. Geen enkel land op aarde kan een erosie van haar cultuur accepteren op haar eigen bodem.” [3], ziehier waar het duidelijk gesteld wordt.

De culturele fundamenten van een volk bewaren maakt deel uit van de fitra [4], het ideologisch multiculturalisme is een verwerping van de fitra en van de Goddelijke Wil die de volkeren in afgescheiden en homogene gemeenschappen heeft ondergebracht zodat er onderling begrip zou komen, niet zodat zij zich zouden vermengen [5]. Nog minder om zich te ontwortelen en zich te mengen op duizenden kilometers van hun oorspronkelijke bodem in een gemondialiseerde soep zonder standaarden. Dit is het kerkhof van de islam in Europa en ze ondermijnt elke heruitvinding van de ijtihad om zo tot een islamitische opkomst te komen. Ik zou willen dat men mij eens aantoont hoe immigratie een kans is voor de islam in dit land. Ik geloof alleszins dat dit het zwarte gat is voor haar verarming en sektarische ontbinding.

Wat betreft de antiracistische ideologie – een religie opgericht door onze linkse vrienden – het is het verbod voor de Fransen sinds de jaren dertig om nog te klagen over opgelegde “diversiteit”. Wat met het ongenoegen en de geaccumuleerde frustratie van de “sous-chiens” (vertaler: letterlijk “onder-honden”, een belediging voor blanken) die getuige moeten zijn van “de erosie van hun cultuur en hun gebied”? Hoe wil men dat de politiek op deze catastrofe reageert wanneer ze het zelf heeft veroorzaakt, zonder daarmee de legitieme verzuchtingen van de Fransen te kanaliseren tegenover de onteigening van hun natie en de ineenstorting van hun cultuur? Hun antwoord: door legale en mediatieke islamofobie! Zij hebben veel liever dat wij veracht worden voor onze eigen uitheemse islam, dat wij in hun plaats de populistische toorn van het volk moeten ondergaan!

Aangezien men niet meer kan stellen “Frankrijk aan de Fransen”, zegt men dus maar “Frankrijk zonder Sharia”!

Ziehier de vreemde paradox die voor mij het primordiale paradigma is om een vat op de situatie te krijgen. Waarom hebben onze vrienden van systeemlinks en systeemrechts nu al 40 jaar de massale en nutteloze immigratie volgehouden en waarom zijn zij nog steeds even gewelddadig tegenover de religie dewelke onlosmakelijk verbonden is aan diezelfde immigranten? Geef antwoord op deze fundamentele vraag en je zal de sleutel hebben tot het begrijpen van deze quasi-onontkombare toestand waar wij in opgesloten zitten. Een gevangenis die ons subtiel naar de burgeroorlog trekt met misnoegde en blinde actoren in elk kamp zoals we vaststellen in de commentaren hier (vertaler: artikel was eerst verschenen op Oumma.com), die de tegenhangers zijn van de commentaren op Fdesouche (vertaler: een Franse identitaire en islamofobe blog).

4. Stem, stem, dat is halal!

Als stemmen dus halal is, iets wat zo al een serieus debat verdient tussen moslims gezien de huidige democratische aanfluiting en gezien de kritiek op het democratisch-oligarchisch systeem waar wij in leven, dan moeten wij voorbij kunnen aan de gebruikelijke slogans van de moslimelites van dit land sedert 25 jaar: “Stem voor wie je wil, maar stem sowieso!”. Voorbij deze slogan moeten wij de moed hebben namen te noemen, een keuze te maken en deze te rechtvaardigen. De presidentsverkiezingen dienen nergens toe en de moslims hebben niet de macht een dergelijke verandering te realiseren. Het zal altijd het oude UMPS (een woordspeling op UMP en PS, nvdr.) model zijn sinds de val van De Gaulle, in ’68 niet in het minst te wijten aan een hedendaagse vriend van de linkse moslims. De onwetenden of naïevelingen die her en der oproepen, onder andere in de reacties hier, om te stemmen voor logebroeder Mélenchon, die zelf nog senator en PS-lid is geweest gedurende 31 jaar en vandaag vijand van de macht zou zijn, of voor nog een andere kleine en folkloristische organisatie die nergens toe dient, dan stemmmen wij opnieuw voor een tweede ronde met de UMPS, zij vergissen zich dus zwaar. Tijdens de presidentsverkiezingen zijn wij niet eens een wisselfactor, ons electoraal gewicht is onbeduidend. In de tweede ronde zullen wij niets doen dan het UMPS systeem in haar plaats te betonneren, gezien Frankrijk – nog voor Griekenland en Italiê in 2012 – een bankier aan het hoofd heeft gehad, genaamd Pompidou. Uiteindelijk zullen wij moeten kiezen tussen de verantwoordelijken van de huidige malaise en de schuldigen van het naderende cataclysme.

Conclusie: de presidentsverkiezingen zijn een gebeurtenis van symbolische waarde zonder weerga, een moment van meningsuiting dat zich slechts eens in de vijf jaar voordoet, een specifiek moment waarin de dove en minachtende kandidaten verplicht zijn naar onze boodschap te luisteren. Nogmaals, als wij erkennen voor de democratie te zijn, weet dan dat indien wij dit nu nalaten naar de Arabieren toe (de auteur bedoelt waarschijnlijk in het licht van de Arabische lente, nvdr.), dat het zal betekenen dat onze boodschap echt verouderd is. Dan bereiden wij nu alweer de oligarchische oplossing van plaatsvervanging voor. Dat wij onze verantwoordelijkheid dus opnemen.

In afwachting van een betere toekomst nodig ik elke moslim uit – zoals in 2007 – zich bewust te worden van onze situatie als eeuwige verliezer van de geschiedenis. Dat wij nu in de politieke annalen van deze eeuw binnenkomen via de grote poort. Laten wij ons er bewust van worden dat enkel de politieke fundamenten van tel zijn vandaag de dag.

In de eerste plaats:

– Onze nationale soevereiniteit indekken tegen de enige vijand die van tel is: niet het racisme “younamare!” (vertaler: woordspeling, “wij hebben er genoeg van”), evenmin de kolonialisering van het verleden, maar wel die van het mondialisme als de opperste ideologie van de fassad.
– Onze militaire soevereiniteit indekken door uit de NAVO te treden, onze economische soevereiniteit door uit de Euro te treden, het afschaffen van de Wet van 1973 (de bankenwet Pompidou-Giscard-Rothschild, nvdr.) en het beginnen met de herindustrialisering. Onze culturele soevereiniteit indekken door de bevrijding van de publieke scholen van de invloed van de markten en van de mondialistische curricula, onze soevereiniteit in buitenlands beleid herstellen, onze bevrijding van het ministerie van Buitenlandse Zaken en haar zionisering, onze soevereiniteit over onze grenzen veiligstellen. Enkel het soevereine kan ons nog het herstel toestaan van een Frankrijk dat capabel is te stralen en zich te verzoenen met haar moslims.

Het antifascisme is voorbijgestreefd. Het antikolonialisme is verdampt. Wat overblijft is al dan niet de mogelijkheid zonder botsingen te leven in dit land. Zoals duidelijk te zien is aan wat men op het internet schrijft, hebben wij nog een lange weg te gaan, het is eerder het burgerconflict dat zich subtiel aankondigt. Dus, in afwachting van dat de moslims van Frankrijk zich bewust worden van de noodzakelijke verworteling in dit land dat het onze is, het heilzaam en gedenkwaardig overstijgen van wat ons ketent, nodig ik de militante antikolonialisten uit zich te ontdoen van hun antifascistische en antiracistische hysterie en zich te bezigen met te trouwen, kinderen te maken en het eten voor hun partner te koken. Dat is geen kwestie van machogedrag, maar een fundamentele vraag. Rekenen zij er op hun hypothetische kinderen op te laten groeien in de haat voor Frankrijk en de “sous-chiens”? En wat zij betreft die zich willen ventileren via de stembus, er is slechts een symbolische keuze te maken. De dobbelstenen worden nu al 50 jaar voor ons geworpen, laat ons nu het UMPS spel ondermijnen door de dochter van de vader tot de tweede ronde te krijgen.

De enige echte keuze in de tweede ronde, dat is een keuze mogen hebben. Kiezen tussen Sarkozy en Hollande is geen keuze, laat ons Marine dus proberen! Wij kunnen ervoor zorgen dat zij die het Front National het meest horen te haten, haar nu de dubbele score geven van de vader in 2007!

Laat ons voor een keer de mediatieke en politieke kaste doen panikeren, zoiets zal resoneren als een zoete wraak op dit systeem dat zich paradoxaal genoeg hatelijk opstelt tegenover de islam maar zich ook voor illegalen opwerpt. Geen enkel advies of electorale steunbetuiging houdt vandaag nog steek. Dus, laat ons Marine proberen, ondanks alles, ondanks haar islamofobie, laten we ondanks haar zionisme proberen, ondanks alles proberen! Laten we de onbeschaamdheid proberen, dat zal de enige keuze zijn om een tweede ronde te hebben, het onmiskenbare gevoel dat we gekozen hebben en dat er dit keer niet in onze plaats gekozen werd!


Albert Ali
Oprichter van de Coalitie van Islamitische Soevereinisten

[1] Soera 7, versen 80-82.

[2] Fassad: begrip uit de Koran die de vernietiging van natuurlijke waarden betekent, de immoraliteit en de verspreiding van de vices die leiden tot de ontregeling van de samenleving en van de natuurwet.

[3] Majeed Al Alawi, Minister van Arbeid in Bahrein. Arab News, oktober 2007.

[4] De fitra ( فِطْرة [fitra], natuurlijke toestand) is een Arabisch begrip die verwijst naar de primordiale natuur van de mens in islam.

[5] S.49 v.13 en S.30 v.22

Trackbacks/Pingbacks

  1. Blogupdate | Thierry Vanroy - De Geur van de Roos - 23 mei 2012

    […] Ik en Albert Ali op de conferentie van afgelopen […]

Leave a Reply