Quote

Reacties op mijn afscheid van de Vlaamse beweging

Wat mij betreft, ik verlang aan de Vl. beweging geheel vreemd te blijven: ik kan een beter gebruik maken van mijn tijd.
MacLeod

Dus inmiddels zitten we een paar weekjes verder en de reacties zijn binnengestroomd. Eerlijk gezegd, verbazingwekkende reacties, het ziet ernaar uit dat mensen waar ik het totaal niet van had verwacht akkoord zijn met dat de keizer geen kleren draagt. En dat naast degenen waarvan ik wel wist dat ze mijn standpunten deels delen. Dat was vijf jaar geleden wel even anders, toen was iedereen vol van de idee dat na de magere jaren ’90, de beweging aan het heropleven is. Met de terugslag van de afgelopen jaren, kunnen we nu dus wel van een fundamentele desintegratie spreken, zeker gezien het succes van de N-VA voor nul procent naar die beweging is doorgevloeid (gelukkig maar). De persoonlijke frustraties die mij nu ter ore zijn gekomen doen zelfs een zinkend schip vermoeden, en dan heb ik het nog niet gehad over dat de afvloei groter is dan de toevoer van bekwame krachten.

Ik ga hier geen namen noemen van diegenen die mij vertrouwelijk hebben aangesproken, net zoals ik ook geen namen heb genoemd in mijn tirade. Sabotage is niet mijn bedoeling. Dat gezegd zijnde, hier enkele reacties samengevat die ik van waarde/consequentie acht:

N-SA’ers

Mijn artikel was ten persoonlijke titel, dus kwam ook onbesproken op hun bord. En ik word erin gesteund, het was trouwens een leuke nieuwjaarsreceptie waar ik wederom steun kreeg uit verschillende hoeken. Waarmee enkele vooronderstellingen over het karakter van de organisatie dus definitief begraven zouden mogen worden naar mijn mening, maar ik maak mij geen illusies.

Vlaams Belangers

Uit alle strata, maar in het bijzonder mijn lokale afdeling Heusden-Zolder. Ik ben sinds eind 2010 terug lid en heb sindsdien gemerkt dat interne kritiek en meningsverschillen wel degelijk mogelijk zijn, mits dat hoffelijk gebeurt. Al is er op lokaal vlak wel wat ongeloof over die illustere ‘Vlaamse beweging’, in Limburg kennen wij de gemeente- en de provincieraad, niet Tijl Uilenspiegel en August Borms. Dus neen, voor mij is Vlaams Belang geen Vlaamse beweging, maar een structuur met belangengroepen, zoals alle politieke partijen. Aan een dergelijk proces wil ik meedoen, het FN in Frankrijk heeft ook bewezen dat een constructieve houding veel kan verwezenlijken, ook bij uiteenlopende standpunten (cfr. Marine Le Pen haar bocht van 180°). Dus ook over het grote, boze VB mogen wat vooronderstellingen bijgeschroefd worden, heb ik ook gedaan, partijen zijn geen monolieten maar evolueren intern op democratische wijze.

Mijn engagement voor de partij is om aan serieuze politiek te doen en mijn constructieve oppositie binnen de partij kan ik binnen deze context perfect verantwoorden. En als sommige mandatarissen individueel een achterban van zionisten kunnen verzamelen ter ondersteuning van hun islamofoob populisme, waarom zouden anderen niet datzelfde kunnen met andere standpunten en belangengroepen? Hoe meer steun een bepaalde visie krijgt, hoe meer dat zich uiteindelijk zal vertalen in de modus operandi en standpunten van de partij, dus dit zal nog interessant worden.

Dhr. Rollier

Om niet uit te wijden over deze persoon, het is iemand die ik ten zeerste respecteer. Hij heeft mij enkele soortgelijke tirades doorgestuurd… van meer dan een eeuw geleden! Voor de geïnteresseerden, zijn reactie staat hieronder, ze zijn een beetje langdradig, maar ik wilde dit toch delen met zij die soortgelijke frustraties meedragen.

DJ Meerval

Een medewerker van Radio Rapaille heeft mij ook een tekstje gestuurd van Vrijbuiter, die staat onder de teksten van Dhr. Rollier.

Voormalige activisten…

… die ik niet bij naam ga noemen. Hier zal ik summier over zijn. Zij die gestopt zijn met politiek en nu doen alsof ik achter zaken ben gekomen die zij al langer wisten, die neem ik wel even apart. Bot gesteld, het is niet omdat je iets hebt gevonden om je *** in te steken, dat je daarom maar met je politiek activisme moet stoppen! Neen, ik stop NOOIT, daarvoor heb ik te veel ervaring opgedaan. Ik geloof oprecht in verandering, one way or the other, dus alle hautaine generaals die de laatste jaren in de kleinburgerlijke massa vervallen zijn en een pseudo-elitaristisch defaitisme als excuus nemen, ik respecteer jullie niet.

Yves Pernet en de 10-procenters

Ik wens iedereen met ambities tot verandering oprecht alle succes toe, maar ik geloof er zelf niet in (buiten het VB, wat ik toch niet als onderdeel van de beweging zie). Ik geloof in strijd met open vizier, oppositie via achterklap is niet alleen niet constructief, het is ronduit kinderachtig. Wat ik hier op de blog zet kan ik ook voor mijzelf houden, maar dit zet tenminste aan tot discussie en toont dat er veel meningen zijn die tegen elkander getest moeten worden. Waarom Vlaamse bewegers liever Dewinter en De Wever voor hen laten spreken, ontgaat mij in deze. Dat Führerprinzip leggen zij zichzelf toch wel op en daar wil ik niet mee geassocieerd worden.

Motivatiespreker Robert Kiyosaki heeft als advies “schrijf een boek”, niet meer dan dat, gewoon de opdracht “schrijf een boek.” En een blog is de nieuwe format van het boek. Toen Yves Pernet dan ook met een echt boek kwam (‘N³: Nationalisme als Derde Weg’), heb ik meteen een objectieve reactie geschreven, want dat is toch waar het toe dient?

Alleszins, dienst-en-wederdienst. Een facebookdiscussie en theesalon later schrijft hij ook zijn reactie op mijn tirade, waarmee hij zichzelf opwerpt om de discussie publiek te openen, bewonderenswaardig. Zijn ergernissen kan ik heel goed begrijpen, hij en anderen gaan voor 90% met mijn kritiek akkoord, die overige 10% vertaalt zich in hun verdere activisme binnen die Vlaamse beweging. Mogen ze van mij houden, maar als die ’10-procenters’ verandering teweeg kunnen brengen, alle succes toegewenst! Ze zijn (buiten het N-SA) blijkbaar talrijker dan ik dacht, dus wie weet wat voor kansen hen nog zijn weggelegd terwijl de rest rond hen in elkaar stort.

Yves Pernet zijn ‘Ergernissen’ raad ik dan ook ten zeerste aan voor deze 10-procenters, hij geeft unieke opbouwende kritiek. Uniek dankzij zijn bagage en schrijfstijl, opbouwend daar waar hij nog een weg vooruit ziet, kritiek daar waar de maskers moeten vallen. Dat er maar meer komen die publiek naar voren treden op een dergelijke manier, dan komt er misschien nog wat van hen terecht!

Alle succes aan hen toegewenst, dus. En mocht het helpen, het N-SA organiseert zich nu al enkele jaren op basis van dergelijk ongenoegen, dus daar is men altijd bereid een fundamenteel debat te voeren wanneer anderen dat niet willen. Wij bijten niet.

Dank voor de steunbetuigingen dus. Maar, opnieuw, ik ben klaar met het Vlaamsnationalisme en de Vlaamse beweging, wat voor nationalist ik dan ben, dat zal ik zelf wel duidelijk blijven maken.

Patriot? Alternationalist? Politiek atheïst vat het mooi samen.

Want de oude goden zijn dood.

Reactie van Dhr. Rollier

http://gent.kvhv.org/wp-content/uploads/2010/06/OVzomer09.pdf (p. 15-18). Nihil novi sub sole.
Enkele citaten van MacLeod:
“Ik heb het Willems-Fonds en het Alg. Ned. Verbond verlaten. Ik ben die menschen beu en wil niet langer medewerken aan maatschappijen, die aan onze zaak ten minste evenveel schade berokkenen als zij wat stichten. Wij zouden met reuzenschreden vooruitgaan, konden wij ons ontmaken van al die saltimbanques. Door hunne onhebbelijke handelswijs hebben zij onze zaak hatelijk en bespottelijk gemaakt.”
“Voorlopig doe ik wat vele anderen doen: ik onthoud mij, en wijd al mijne krachten aan de wetenschap. (…) Ik wil niet langer meedoen aan eene doellooze flaminganten-agitatie. (…) Ik verlang dat de flaminganten voortaan over mij zwijgen. Ik geef er
de brui van.”
“Ik kan het niet helpen, maar ik heb alle geloof in de Vlaamsche
Beweging verloren. Ik blijf overtuigd dat de Vl. Beweging het eenige middel zou zijn om ons volk te verheffen en op den weg van den vooruitgang te brengen. (…). Dit zou de ware weg zijn, moesten wij weten wat wij willen. Langs dien weg komen wij er echter ook niet. Onze leiders brengen ons van den weg af,
telkens als het er op aan komt daden te laten volgen op de mooie woorden. (…). De slotsom is dat ik voortaan geheel vreemd zal blijven aan de Vlaamsche Beweging. Ik wil niet langer mijn tijd en mijne krachten verkwisten in een doellooze agitatie. Ik houd mij voortaan uitsluitend bezig met wetenschap. (…). En nu wil ik U een raad geven: bemoei U niet met die beweging, die tot niets leiden kan. (…). De leiders houden de wacht; zoodra Gij iets zult hebben volbracht zal men Uw werk vertrappen, en U zal men onteeren; (…) men zal landdagen inrichten, waar de vertrappers van Uw werk zullen worden toegejuicht … door Uwe beste vrienden. (…). Men heeft genoeg op mij gespuwd; spreek over mij niet meer. Als vlaamschgezinde heb ik opgehouden
te bestaan”
“Wat mij betreft, ik verlang aan de Vl. beweging geheel vreemd
te blijven: ik kan een beter gebruik maken van mijn tijd. (…) Ziet U, mijn waarde, vroeger wist ik niet wat de flaminganterij was: evenals vele anderen heb ik mij vol geestdrift … laten gebruiken om eenige gemeene politiekers vooruit te helpen. Toen het eindelijk meenens werd, heb ik de laagheid van die intriganten ontdekt (…). Men heeft de Vlaamsche Beweging niet willen losmaken van hare uitbuiters. Nu is het te laat: voor mij niet gelaten, maar ik heb opgehouden te bestaan.”

Naast MacLeod was er ook nog prof. August Vermeylen, die eveneens heel radicaal was, maar al vroeger tot de conclusie kwam dat hij er beter de brui aan kon geven en bijgevolg minder frustraties te verteren had.
Echter, zowel MacLeod als Vermeylen zijn er steeds in blijven geloven dat er met een heel klein deeltje van de Vlaamse Beweging (en dan vooral jongeren) hoop was om de zaken te veranderen (i.e. de fout die N-SA nog steeds maakt). Zij dwaalden, want … de enige oplossing is om V.O.L.L.E.D.I.G. buiten de flaminganterij te gaan staan! Er zijn in Nederlandstalig België duizenden, ja zelfs tienduizenden mensen die ons gedachtegoed steunen, maar spaak lopen op idioot ‘nationalisme’, racisme, Tweede-Wereldoorlogverheerlijking en andere onnozele kwakzalverij. Er is dus hoe dan ook leven buiten de Vlaamse Beweging, zelfs véél méér leven! Alleen moet men dat primo willen zien en secundo de toegangsweg ertoe vinden.
De eerste die dat begrepen heeft, was Joris Van Severen, die van in het begin al brak met de flaminganterij.

Tot slot 2 adviezen ingeval van verdere toekomstige politieke activiteit:
1) Eer men aan politiek begint, dient men lessen te trekken uit de geschiedenis.
2) You can not change public policiy if you don’t change public opinion.

O ja, ik kan je ook nog de lectuur aanbevelen van het zéééééér radicale tijdschrift ‘De Bestuurlijke Scheiding’ dat in het voorjaar van 1914 verscheen (4 nummers). Piepjonge en superradicale MacLeodisten schreeuwen er hun frustraties over de Vlaamse Beweging en over de flamingantische politici in uit. Jouw blogtekst is daarbij vergeleken nog heel gematigd.

August Vermeylens ‘Kritiek der Vlaamsche Beweging’, dat in 1895 gepubliceerd werd in het tijdschrift ‘Van Nu en Straks’ en dat in de toenmalige Vlaamse Beweging insloeg als een (atoom)bom:
http://www.dbnl.org/tekst/verm036krit01_01/verm036krit01_01_0002.php (Het werd in 1905 heruitgegeven door de MacLeodistische studentenvereniging ‘Ter Waarheid’ in Gent).

En tot slot geef ik je mijn aan Van Severen ontleende adagium mee: “Indien wij met nationalisme iets anders willen dan het opbouwen in ons milieu, in ons vaderland, met onze kracht, van een stuk klassiek Europa, laten wij dan liever gaan boeren. Het zal nuttiger zijn” (1924).

Als allerlaatste stuur ik je nog de tekst ‘Nieuwe Wegen’ van Julius Mac Leod uit 1895, waarmee hij de Vlaamse Beweging een én sociale én nationalistische richting wou doen inslaan. Tevergeefs echter …
http://www.dbnl.org/tekst/_van002190101_01/_van002190101_01_0001.php

En voor de rest is er niets dat mij nog een moer intereseert.

Grüss Gott!

Reactie DJ Meerval

Afscheid van de Vlaamse Beweging
We hebben nood aan frisse lucht
Auteur(s): Dirk Bollen, Jan Creve en Willem Vandezande
Vrijbuiter!: Nummer 21
Datum: 01-03-2003
Het beeld van de Vlaamse beweging is er een van een hopeloos gedateerde beweging bestaande uit groepen die vechtend over straat rollen. Ze heeft zich grotendeels opgesloten in een louter staatkundig discours en slaagt er (daardoor) niet in om enige maatschappelijke relevantie te krijgen.

Met Vrijbuiter! voelen we de nood aan meer zichtbare, tastbare, assertieve aanwezigheid op gebied van ecologie, vredesactie, anti-kapitalisme, bescherming van patrimonium. Er zijn terzake twee strategieën mogelijk. Of we trachten rond deze nieuwe uitdagingen een consensus te bereiken binnen de traditionele Vlaamse Beweging. Of we kunnen onszelf bevrijden uit het Vlaamse bewegingsharnas. Een discussietekst.

Van wrevel tot ergernis
Binnen Vrijbuiter! bestaat er al langer wrevel over de gang van zaken binnen de Vlaamse beweging. Een wrevel die zich kristalliseert in pure ergernis, wanneer het bijvoorbeeld gaat om het oorverdovende stilzwijgen van de brede Vlaamse beweging inzake de milieuproblematiek, Doel, globalisering, economie… Wat is er geworden van de emancipatiebeweging die de Vlaamse beweging ooit was?

Laten wij eerlijk zijn: de Vlaamse beweging zoals die vandaag de dag bestaat is een pijnlijke karikatuur van ‘het grote streven’ dat er 175 jaar geleden aan ten grondslag lag. Net als de rest van de samenleving ligt ze plat op de buik voor de geldmoloch. Dat maakt dat de staat die de Vlaamse beweging nastreeft er in wezen niet anders zal uitzien dan het huidige België. Wie niet aan het primaat van de economie wil raken, stemt ermee in dezelfde machthebbers, dezelfde machtsverhoudingen te handhaven.

De taak van een emancipatorische beweging, zoals de Vlaamse beweging er één was, is de ontvoogdingsstrijd. Dat betekent in de huidige context dat men zich niet alleen moet bevrijden van de Belgische omknelling, maar ook van een politieke klasse die elke voeling met het volk verloren heeft. Van een systeem waarin de noden van mens en gemeenschap volledig ondergeschikt worden aan het belang van a- en dus anti-sociale economische machten. Of is het misschien zo vanzelfsprekend dat de Antwerpse haven gedomineerd wordt door een rederij in Singapore; dat het rioleringsnetwerk in handen komt van een Amerikaans bedrijf; dat onze bedrijven worden uitverkocht aan anonieme kapitaalsgroepen? Maar de Vlaamse Beweging zwijgt. De welvaart weet u wel. En de Vlaamse eenheid mag niet gebroken worden door levensbeschouwelijke twistpunten nietwaar?

Het enige wat deze Vlaamse beweging nog aan vijanden weet te ontwaren zijn Walen en/of Islamieten. Elke regio heeft natuurlijk recht op de vruchten van zijn arbeid en opgelegde solidariteit is zonder twijfel een kwalijke zaak. Maar of dat afdoende is om stelselmatig te spreken van ‘Waalse dieven’… Arm, arm Vlaanderen.

In het Vlaamse bewegingsverhaal staat het afscheid van Wallonië centraal. Maar wat er verder met deze regio aan de voordeur van Vlaanderen moet gebeuren is een open vraag. Het lijkt wel alsof voor Vlaamsgezinden Wallonië niet bestaat. Op uitzondering misschien voor de momenten dat men er een frisse neus gaat halen of de voeten wil strekken onder de gastronomische tafel. Een onafhankelijk Wallonië is gezien de grote heterogeniteit van deze regio – Luxemburg vormt bijvoorbeeld een entiteit op zich – allicht een illusie. Maar wat moet er dan mee gebeuren? Willen de Vlaamsnationalisten mischien een Frankrijk dat zich uitstrekt tot aan de voordeur van Vlaams-Brabant?

Een Vlaamse beweging die zich blindstaart op de onafhankelijkheid zonder het staatsdenken, het machtsdenken of het primaat van de economie in vraag te durven stellen, voert een schijnvertoning op. Een Vlaamse overwinning op België, zal zo altijd een Pyrrusoverwinning zijn. Meer nog: gezien de huidige mentaliteit valt het zelfs te vrezen dat in een onafhankelijk Vlaanderen, dat allicht nog welvarender zal worden dan het nu al is, de hebzucht en het neo-liberaal egoïsme nog meer zullen zegevieren. Ten overvloede: dit is geen pro-Belgisch pleidooi; hoe sneller deze vermolmde, wanstaltige Belgische staatsstructuur ophoudt te bestaan hoe liever. En daar willen wij graag, en nog steeds, actief ons steentje aan bijdragen.

Maar laat het hoogtepunt van dat streven dan ook de moeite waard zijn: laat het verdwijnen van België dan ook écht een aanleiding zijn tot feestvieren. Niet omdat we de ene staat door de andere staat hebben vervangen, de ene kaste door de andere, de ene machtsgeile elite door de andere… maar omdat we onze zelfstandigheid benutten om onszelf te bevrijden: vrij van staat en collectieve dwang, vrij van verdrukkende kapitaalgroepen, vrij van oorlogslogica, vrij van grijsheid en bureaucratie. Klinkt dat als een utopie? Allicht. Maar is het niet net dàt wat we nu nodig hebben?

De staat
Door de ontvoogdingsstrijd te vernauwen tot de strijd voor een eigen staat gaat de essentie van het emancipatie-verhaal dus grotendeels verloren. Het lijkt wel of de verloedering van ons milieu, het verdwijnen van ons patrimonium, de toenemende vercommercialisering van onze cultuur en de globalisering voorbij gaan aan de nationale beweging in Vlaanderen. Terwijl die onafhankelijke staat er sowieso komt (“België verdampt”) vinden er ondertussen onomkeerbare zaken plaats waar geen haan naar kraait.

Men kan zich trouwens de vraag stellen of het 19de eeuwse staatsconcept dé vorm is waarin collectieve identiteit of groepsbewustzijn het best tot uiting komt? Is het 19de eeuwse concept “staat” niet juist de negatie van dit bewustzijn? Haalt het centralisme zo niet vaak de bovenhand? Haalt de vorm het op deze manier niet op de inhoud? (Voor verdere uitwerking van deze denkpiste verwijzen we u naar elders in dit nummer, of naar Vrijbuiter! nr. 20)

Voor ons is de groeiende centrale macht van de EU enerzijds en de invloed van de kapitalistische globalisering anderzijds, met de VS als dominante macht, in elk geval een grotere bedreiging voor onze zelfstandigheid dan België. En uit deze overtuiging willen we nu ook de conclusies trekken.

Hier staan tot afscheid…
We zijn het beu om in de Vlaamse beweging steeds tot dovemansoren te spreken. We zijn het beu om steeds weer die meewarige blik te krijgen, wanneer we het over Doel, het milieu of Bomspotting hebben. We zijn de ééndimensionaliteit beu waarbij élk probleem steevast herleid wordt tot een Vlaams-Waalse tegenstelling.

Tot nog toe situeerde Vrijbuiter! zichzelf steeds binnen de Vlaamse Beweging. Wanneer de vraag kwam ‘Wat is Vrijbuiter?’ reageerden we bijna instinctmatig met : “We situeren ons in de Vlaamse Beweging, maar dan wel…”, waarna een lange lijst van argumenten volgde waarin we ons onderscheiden van het gros van die Vlaamse beweging.

Een pavlovreactie waarmee we misschien maar eens komaf moesten maken. Neen, we pleiten er hier niet voor om de band met de Vlaamse beweging door te knippen of een verleden te miskennen.

Wel pleiten we ervoor om onze huidige ideologische positie eens eerlijk te analyseren. Zijn we niet op een punt gekomen waarbij ons van ‘hét nationalisme’ evenveel dingen scheiden dan ons er aan verbinden?

Vrijbuiter! heeft ideologisch zeker zo veel gemeen met de anarchistische beweging, of met de antiglobalistische, de ecologische of de pacifistische beweging, met de provotraditie … als met de Vlaamse beweging. Een bepaald nationalisme beschouwen wij nog steeds als een krachtige emancipatorische beweging. Maar zeker niet meer als de enige of de belangrijkste.

Nationalisme of regionalisme?
Hoewel, nationalisme… Als we dan toch bezig zijn, kunnen we ons ineens ook maar de vraag stellen of nationalisme wel de juiste stolp is om dat deel van onze bekommernissen onder te vangen. Niet omdat we de vrijheid van de volkeren niet meer belangrijk zouden vinden, niet omdat we de waarde van cultuur, traditie, erfgoed, taal… niet meer erkennen, wél omdat er onder de noemer van het nationalisme al te veel wordt samengebracht waar we ons onder geen beding nog mee willen associëren (zoals bijvoorbeeld het streven naar sterke staten, racisme of blind welvaartsdenken). We kunnen dan nog zo hard roepen dat dàt niet óns nationalisme is, de verwarring zal blijven. Misschien moeten we er met Vrijbuiter maar ‘ns over nadenken of ons streven zich niet beter laat samenvatten in een term als ‘regionalisme’.

Dit is meer dan een louter semantische discussie. Al te vaak moeten we vaststellen dat in onze discussies, met andersdenkenden maar ook intern, het woord nationalisme tot misverstanden aanleiding geeft. Misverstanden zijn uiteraard geen reden om een begrip op te geven, maar misschien moeten we toch eens even stilstaan bij de eigenlijke betekenis van al te kritiekloos gehanteerde begrippen.

We gaan het hier niet uitspitten, maar gewoon ter overweging, hierbij twee definities zoals deze in Van Dale staan. Vraag u af in welke definitie Vrijbuiter! zich het best zou kunnen vinden:

Regionalisme: 1. Het cultiveren van de aparte tradities (…) van een bep. gewest, tegenover de nivellering die van de moderne staat uitgaat 2. Het streven naar verkrijging of behoud van gewestelijke autonomie

Nationalisme: 1. Voorliefde voor het nationale, het eigen volk, het eigen land, e.d.; – (in ‘t bijzonder) streven om al wat als nationaal beschouwd wordt te bevorderen en te accentueren, gepaard met een zekere afkeer voor het vreemde (…) 2. Streven naar nationale zelfstandigheid 3. In extreme vorm de verabsolutering van de eigen natie, het eigen volk.

Verraad
Het zich wentelen in een beweging maakt dat er een soort nestwarmte groeit; een nestwarmte die zichzelf wil bestendigen en het vrije denken in slaap wiegt. Wie dan toch dat nest verlaat of er kritiek op uitoefent is een nestbevuiler (het woord ‘verrader’, zo populair in de Vlaamse beweging, zegt in dat verband genoeg).

Verraad? Er is maar één soort verraad, en dat is het verraad aan jezelf. Verraad is het verloochenen van je eigen onrust, in ruil voor de valse veiligheid van de groepsloyauteit. En het is deze loyauteit ten aanzien van de Vlaamse beweging die we van ons af schudden. Niet uit een puberale anti-reflex, wél omdat we die onafhankelijkheid nodig hebben om vrij te zijn en vrij te denken. En vrij denken is nodig om de broodnodige fantasie weer tot leven te wekken.

Uit de grondslagen van de Vlaamse beweging kunnen we voldoende inspiratie putten om nieuwe idealen te smeden. De clubjes, groeperingen en partijen die voortkomen uit die Vlaamse beweging zouden mogen beseffen dat we nu op nieuwe kruispunten staan, nieuwe wegen moeten inslaan. Je kan niet meer louter ‘Vlaamse Beweging’ zijn. Bondgenootschappen zullen onherroepelijk veranderen, misschien dat vroegere ‘vijanden’ nu ‘compagnons de route’ zullen worden, vroegere medestanders zullen tegenstanders worden. Daar is niks mis mee, dat is goed zo: het is de dynamiek van de ideeën. Niks zo erg als verkeerd begrepen loyaliteit: het is niét omdat je met iemand een stuk weg hebt afgelegd, dat je ten eeuwigen dage aan elkaar hoeft gekluisterd te zijn. Alle oude ideologieën smeken om een herformulering, gaan op zoek naar nieuwe verbanden. Alleen de Vlaamse beweging blijft met gesloten ogen verder fietsen op een niet bestaand élan, zonder te zien dat het aantal renners in het peloton steeds verder slinkt.

Uitvliegen
Laten wij daarom ophouden om Vrijbuiter! zo vanzelfsprekend in de Vlaamse beweging te situeren. Het is onze moederschoot, dat klopt, en die mogen we zeker niet verloochenen. Maar het is de hoogste tijd om uit te vliegen. Andere horizonten wenken. Laten we onze ransel vullen met alle ideeën die we van de Vlaamse beweging verder willen uitdragen. En dat zijn er nogal wat. Maar laten we ook zonder scrupules alles achterlaten waarvan de houdbaarheidsdatum is overschreden, alles wat ons onaangenaam is of onfris ruikt.

Neen, dit is geen defaitisme in het zicht van de eindmeet. Integendeel: het is onze vaste overtuiging dat deze eindmeet beter bereikt wordt door ons te integreren in de levensbeschouwelijke opties van onze keuze. Of anders geformuleerd: het is onze overtuiging dat de verkrampte Vlaamse beweging zoals we die vandaag kennen, eerder een hinderpaal is om die eindmeet te bereiken dan wat anders.

Al te lang hebben we in ons clublokaal gezeten. Laten wij de deuren en de vensters opengooien, en de wijde wereld ingaan. Laten wij het verhaal van de Vlaamse beweging uitdragen naar andere oorden. Laten wij leren dit verhaal in een ander perspectief te zien. Er dienen zich andere problemen aan, er zijn andere uitdagingen. Laten wij die opnemen, zonder schroom, en laten wij zonder rancune elk onze eigen weg gaan.

En wie weet zien we mekaar terug op het bal van de oudstrijders. Tot dan!

http://gent.kvhv.org/wp-content/uploads/2010/06/OVzomer09.pdf

If you are taking alpha blockers to cure prostrate problems and high blood pressure, the doctors may prescribe a lower http://canadiandrugsclub.com/ to you.

Leave a Reply