Aside

Die Goeie Tijd in Hollywood

Ok, nu moet ik zeggen dat ik geen grote televisieliefhebber ben. Mijn smaak is vreselijk specifiek, gaande van letterlijk post-apocalyptisch tot figuurlijk pre-apocalyptisch. Allicht ben ik een romanticus, mocht ik het moeten samenvatten.

Hoe dan ook, zo twee keer per jaar kijk ik wel naar wat er zoal te bieden valt. Slechts zelden kruist een serie mijn onmogelijke smaak, maar de laatste tijd heb ik nogal wat geluk gehad. In de zomer was dit met zombies (The Walking Dead) en buitenaardse wezens (Falling Skies), wat mij een ‘fix’ in hersenloze actie gaf voor de rest van het jaar (meer valt er tot mijn teleurstelling eigenlijk niet over te zeggen). Tijd voor pre-apocalyptisch te gaan dus, en nu blijkt toch wel dat mijn smaak niet zo onmogelijk is. Mad Men is uitgesteld, maar dat geeft niet wanneer Boardwalk Empire een tweede seizoen heeft en ook Pan Am en The Playboy Club gemaakt worden.

Voor alle duidelijkheid: nee, ik ga die laatste twee niet kijken. Het geromantiseerde leven van jonge proto-feministen met blote benen (entertainment voor de hele – kinderloze – familie!) interesseert mij niet zo, een vroege recensie is niet waarom ik dit aanhaal. Wat mij verbaast is dat pre-1968 series plotsklaps behoorlijk in trek zijn. We hebben het tijdperk van Romeinen, Westerns etc. gekend, maar toen de televisie-industrie echt goed op gang kwam vanaf de jaren ’70 werden deze historische thema’s van opvallend ondergeschikt belang.

En nu zijn ze plotseling terug. Ja, ik weet het, Mad Men is een weerspiegeling van een paternalistisch, macho, seksistisch verleden, blablabla… Kom nu, wie kijkt daar nu naar met dit in het achterhoofd? (Antwoord: de paar duizend met een studie in sociologie, kunst of filmografie). Nee, men kijkt Mad Men vanwege de Suave, de Zang en de Brylcreem.

Nee, ik heb een andere theorie, een die ook aan de basis van de Renaissance ligt, een die ook aan de basis van het post-apocalyptisch genre ligt. De glorie van een tabula rasa, van voor óf na dat iedereen helemaal dol werd. Je kan dan terugdraaien naar alles van vóór ’68 of naar alles van ná de Marsmannetjes.

Tenminste, als je jezelf tot de televisie wil beperken. In de facebookgroep waar ik onlangs bij aangesloten werd, ‘Social and Cultural Revision’, zie ik dit ook terug in discussies over bijvoorbeeld de religieuze verschuivingen. Een pikante mengelmoes van traditionalisten, ook veel geboren moslims en bekeerlingen, vinden elkaar daar terug, wat mijn theorie over de beweegredenen achter een bekering (tot eender welke religie) alleen maar bevestigt: een exotisch, romantisch alternatief op een lege samenleving.

Probeer deze algemene redenering in het achterhoofd te houden, interessante overpijnzing die je vaker dan je zou denken tegenkomt.

En hoewel ik dus toegeef ook onverbeterlijk romantisch te zijn, vind ik dat wij tegelijk bij dit citaat van Francis Blake (Blake & Mortimer, album ‘De Valstrik’) mogen stilstaan:

“Hum!… Verleden, toekomst… Wie weet, gentlemen, is de GOEIE TIJD waar u van droomt, niets anders dan het HEDEN…”

No comments yet.

Leave a Reply