Kroniek van een aangekondigde beurs-crash #lijfeigene

De laatste tijd heb ik drie proefexemplaren van Doorbraak ontvangen, de flamingante ballenbak van pseudo-intelligentia en inhoudsloos prestige het tijdschrift van de Vlaamse Volksbeweging. Ik vermoed dat ik onlangs het laatste proefexemplaar heb ontvangen, want er zat een brief bij waarin ze vroegen of ik een abonnement wil. En zoniet, of ik hen wil vertellen waarom. Omdat ’s nachts om 2u na een kwart fles vodka en een helse dag bij nader inzien niet het beste moment was om een verantwoording te sturen, was ik de volgende ochtend blij dat het bijgevoegde emailadres niet bleek te werken.

Ik zal het dan ook kort houden, conform de aandacht die het verdient: alle schrijfsels van de Vlaamse beweging (en die schrijven nogal wat) gecombineerd kunnen nog altijd niet tippen aan bijvoorbeeld de blog van een proletarische trucker.

Niet uit verzuring en desillusie (of toch niet uitsluitend), maar omdat je na een paar jaar Vlaamse beweging precies weet wat de trad is van wat dergelijke tijdschriften schrijven. En als je dan eens in de echte wereld stapt, zie je ook meteen dat het hier gaat om self-serving bias (dat woord gebruik ik tegenwoordig verdacht vaak) en/of prestige. En als ze voor die prestige een niet-flamingant aan het woord laten, merk je ook dat deze de typische Vlaamse beweger zijn tunnelvisie graag misbruikt (om niet te zeggen hem voor idioot slijt). Maar zoiets komt bij mij eerder over als ronduit beledigend (zoals euroliberaal Paul de Grauwe die zijn eigen EU bekritiseert in de laatste Doorbraak).

Dus hou die Doorbraak, Tekos, Dietsland Europa, Revolte en weet-niet-wat-nog-dode-bomen-consumeert weg van mij, ik verkies bronnen zoals deze. Iemand als Dirk en zijn blog ‘Lijfeigene’ verdient meer aandacht dan alle Peter de Roovers en Erik Defoorten bijeen.

Lees deze blogpost maar, al is het louter omdat de Vlaamse beweging nog moet leren dat er in 2008 überhaupt een crisis was.

***

Bron

De beurzen van het Midden-Oosten blijven open in het weekend. Dat wil zeggen dat ze dus eigenlijk een goede graadmeter zijn voor de volgende week.

Na de (historische) aankondiging dat de rating voor de US-waardepapieren een graadje naar beneden herzien wordt, is het interessant om dan de ontwikkelingen te volgen. Tel-Aviv sloot 6.99 % lager af. Cairo leed 4.2 % verlies en Abu Dhabi ging 2.6 % achteruit. Men moet er wel rekening mee houden dat al die beurzen in feite midden in de olievelden liggen. Dat geeft een in beperkte mate vertekend beeld. Feit is wel dat niemand nog enig vertrouwen heeft in de Amerikaanse economische constructie.

Peter Vanden Houte (ING) denkt dat de voortekenen van een grote beurscrash duidelijk zijn. De verliezen stapelen zich op en bereiken nu al de 20% sinds mei ll. Het grote verschil met de vorige ‘echte’ beurscrash (jaren ’30 van vorige eeuw) is dat er nu een langzaam afglijden gebeurt, terwijl toenertijd het hele boeltje plotsklaps als een kaartenhuisje in elkaar stortte. Bij Dexia zijn ze daar niet van overtuigd. Daar denkt Frédéric Buzare nog dat het een monetaire crisis is die slechts een beperkte negatieve invloed heeft op de beurzen. Uiteraard steken ze de schuld op de politiek, die heeft zich te buiten gegaan aan maatregelen die in tegenspraak zijn met de economische wetmatigheden. Dat de banken, met hun junk-bonds, zelf schuldig zijn aan het ‘verkrachten’ van diezelfde economische wetmatigheden vergeten ze natuurlijk te vermelden. De overheden hebben, toegegeven, redelijk halfslachtig, geprobeerd de lont te doven die de banken hebben aangestoken.

Zoals ik al een paar keer vermeldde, is Europa langzaam maar zeker bezig om een sterk gecentraliseerd bestuur op poten te zetten. Herman van Rompuy die een ballonetje oplaat over Euroland ipv Euro-zone, Mr Barroso met zijn Europese Belastingen en de EFSF om de monetaire en economische fluctuaties op te vangen. Frédéric Buzare (Dexia) doet daar nog een schepje boven op : hij wil dat die ‘metamorfose’ snel gaat en dat de ECB een duidelijk verrassend initiatief neemt om de crisis af te wenden. Hierbij is het belangrijk vast te stellen dat geen enkele van die ‘voorstellen’ de oorzaken van de malaise aanpakt, maar enkel aan symptoombestrijding doet.

De oorzaken zijn nochtans eenvoudig aan te wijzen. De eerste oorzaak is het parasitair principe dat iedere regering in heel de wereld toepast. In gelijk welk land ter wereld is het de politiek die op onrechtmatige wijze de economie leegzuigt tot meerdere eer en glorie van zichzelf en hun medeplichtigen. Deze ‘druk’ die op de economie weegt, dwingt de ondernemers, banken en burgers om hun ambities aan te passen of op een andere, meer inventieve, wijze uit te voeren. Dat kan uiteraard niet blijven duren en op een gegeven moment barst de bom, in casu de beurs… Want het is op de beurs dat de waarde van het geld en de goederen bepaald worden. Wanneer de overheid alle mogelijke moeite doet om zoveel mogelijk in te pikken en zo weinig mogelijk in return te geven, ontstaat een onevenwicht tussen goederen/diensten en de monetaire waarde ervan.

De tweede oorzaak is evenzeer een politieke verantwoordelijkheid. De US heeft in feite geen geld in de zin van het woord. De $ is een uitgave van de Federal Reserve, en geen uitgave van de staat. Wat dus maakt dat er $ kunnen worden gedrukt naar behoefte, zonder enig echte tegenwaarde te vertegenwoordigen. Vandaar ook dat er miljarden junk-bonds konden samengesteld en op de beurzen gegooid worden zonder dat er veel tegengesparteld werd. Dat is jaren goedgegaan en heeft de vroede vaderen van Europa op ideeën gebracht. Hetgeen uiteindelijk uitmondde in de €. Wat erop neer komt dat de EU, verblind door de ‘successen’ van de US op dezelfde trein naar de afgrond is gesprongen. Naar de afgrond, want heel die constructie blijft op de rails zolang er geen hindernissen opduiken, dwz, zolang er geen invloeden van buitenaf optreden.

Derde, en misschien wel de belangrijkste oorzaak, is het feit dat vooral de Europese landen zich bitter weinig hebben aangetrokken van de grondstoffenmarkt. Economie is vooral afhankelijk van goederen en diensten. Afgewerkte producten voor de markt, grondstoffen voor de fabrikatie ervan. Als er dan plots sterke concurrentie opduikt, gaat eerst en vooral de prijs naar boven. Dat is een natuurlijk vraag/aanbod gegeven, maar met het risico dat er tekorten ontstaan. De voorraad grondstoffen is niet oneindig en dat betekent dat er een ‘worsteling’ ontstaat om alsnog voldoende basismaterialen ter beschikking te krijgen om de nationale economie aan de praat te houden. De concurrenten zoeken daarbij uiteraard de zwakke plekken van de tegenstanders en proberen die met alle mogelijke middelen te exploiteren in hun voordeel. De Europese landen hebben hun historische banden met de grootste grondstoffen-voorraad ter wereld, Afrika, sterk verwaarloosd en dat wreekt zich nu. Door hun ‘afwezigheid’ hebben ze ruimte gelaten voor de concurrentie die gretig gebruik maakt om zich te bevoorraden.

De opkomende economiën (China, India, Brazilie, etc…) zijn zo’n belangrijke invloed van buitenaf. Door dat deze ontwakende landen ook nood hebben aan kapitaal, grondstoffen, know-how etc… gaan ze op de internationale markten inkopen. China heeft zich bv. op een heel discrete wijze verzekerd van leveringen uit Afrika, en doet dat nu ook nog eens in bv Ecuador. Niet met brutaliteit en overdreven eisenpaketten, maar gewoon discreet en met respect voor de lokale gang van zaken. En dusdoende ontstaat er direct een onevenwicht in de constructies van de ‘gevestigde’ waarden. Die zijn helemaal niet berekend op de concurrentie van buitenaf en dat vertaalt zich in een wankelende economie. Niet dat de economie op zich verzwakt, maar de aanvoer/productie/afvoer/consumptie-flow vertraagt. En ipv hun parasitaire ambities bij te stellen en de zaak even aan te kijken, gaan de overheden nieuwe constructies op poten zetten om alsnog hun ‘inkomsten’ veilig te stellen, ten koste van wat en/of wie dan ook, en verhogen aldus de druk op de economie evenredig.

In die optiek is ook de rol van de rating-bureaus te plaatsen. Als men de ‘geloofwaardigheid’ van een bepaald land, of groep landen, kan ondermijnen, wordt de aandacht afgeleid en krijgt men meer speelruimte op de markt. En de gevolgen daarvan kunnen we dus nu vandaag meemaken. Ierland, Griekenland, Portugal … zijn een voorbode van wat er over heel Europa gaat uitbreken. Evenwel, door het onverantwoord buitenlands beleid van de US, zijn die dan ook zelf in het visier van de ratingbureaus gekomen. Wat neerkomt op een ‘koekje-ven-eigen-deeg’ ofte ‘terugkomen-als-een-boemerang’. Het aanvankelijk destabiliseren van de Europese markt wreekt zich nu op de Amerikaanse markt, met alle gevolgen vandien voor de toegang van zowel de EU als de US tot de wereldmarkten.

Als de geldvoorraad geen waarde heeft, kunnen er geen inkopen gedaan worden… Zonder bevoorrading geen fabrikatie en zonder fabrikatie geen afzet/consumptie en dus geen omzet meer. Wat erop neer komt dat heel het economisch gebeuren tot stilstand komt. De enige echte oplossing is het verminderen (beter nog : verwijderen) van de fiscale druk op de economie. Daarenboven moeten er ook maatregelen komen die beletten dat de banken om op dezelfde onverantwoorde wijze als voorheen de economie kunnen beïnvloeden.Utopisch, ik weet het …

 

No comments yet.

Leave a Reply