Aside

Als twee honden vechten om een been… #WJZBJZ

[Eerste gastartikel op Wat je Zegt Ben je Zelf]

Twee honden been

Na een artikel als reactie op DunyaHenya haar “Hijabi’s in de
KFC” te hebben geschreven, is mij aangeboden ook eens wat voor “Wat je
zegt ben je zelf” bij te dragen, “mits het in het concept past”.

Nu is dat concept nogal summier omschreven, maar wie de blog leest,
merkt toch wel de rode draad van open en eigenzinnige jongeren die
vrijelijk schrijven over wat hen op de maag ligt. Zo iemand beschouw ik
mij ook graag, maar toch ben ik hier een vreemde vogel. Terwijl iedereen
in het WJZBJZ-team een ‘minoritaire achtergrond’ heeft, ben ik een
blauwogige Nederlandse Belg die bovendien al zo’n tien jaar openlijk –
trommelgeroffel – nationalist is.

Houdt dat dan in dat ik een asociale-Hitler-en-Wilders-aanbiddende
haatspuwer ben? Allesbehalve, na tien jaar bewust politiek te evolueren
leer je wel wat meer genuanceerd denken. Dat men mij verkeerd begrijpt
en neerzet als wat ik niet ben, dat is dan ook de reden dat ik de
blogosfeer ben binnengedrongen. Wie van jullie herkent zich nog in
dergelijke vooroordelen? Juist ja!

Toch even een korte disclaimer: nationalisme is voor mij enerzijds
een kurkdroge economische analyse over de natie als laatste vesting voor
onze sociale rechten (Special Purpose Vehicles, non-interest finance,
privatiseringen blablabla) en anderzijds een zoektocht naar een
nationale identiteit (waarmee ik zeker niet op een lijn met Nederlands
peroxidekop of Vlaanderens unibrow sta). Over dat eerste ga ik het hier
best niet hebben, over dat laatste kan het nog interessant worden, of ik
hoop tenminste dat jullie dat ook zullen vinden!

Genoeg introductie, dus wat ligt je vandaag op de maag, Thierry?

Wel, een dikke maand geleden heb ik een experimentje gedaan. Aan de
Universiteit Hasselt heb ik met de NSV (Nationalistische
Studentenvereniging) een rondetafel tussen studenten georganiseerd over
de islam, met Mouloud Kalaai (regionale autoriteit) als moderator (voor
de geïnteresseerden: http://www.youtube.com/watch?v=K3Ej0ppvGY0 ).

Iets wat mij vooral bij bleef was hoe we ons allemaal door de
seculiere staat gepakt voelen. Nog nooit heeft de moslimgemeenschap in
Vlaanderen iets gezegd tegen kruisbeeldjes in klaslokalen, maar
‘progressieve’ politici hebben hen wel als voorwendsel genomen. En dan
kunnen de populisten er meteen ook weer opspringen om nog maar eens
Allah op de korrel te nemen. Gaat lekker zo.

De seculiere staat houdt in dat we religie uit de publieke sfeer
houden, opdat de verschillende overtuigingen in de private sfeer niet
tot hommeles leiden. Maar op de een of andere manier is dit verworden
tot een overtuiging op zichzelf, die élke religieuze kleurbekenning
probeert uit te roeien. En daarmee elke religie, om ons allemaal een
bestaan zonder rite en heilige waarden op te leggen. Hijabi’s (leuk
woord) worden als de nieuwe joden beschimpt en ik moet oppassen waar ik
mij katholiek noem, of er moet al een hele apologie aan vooraf kunnen
gaan.

Door de politico-mediatieke constructie van onze tegenstellingen,
culpabiliseren en victimiseren we elkander dus aan de lopende band. En
waarom? Omdat wij zijn wie wij zijn? Of misschien omdat wij juist niet
zijn zoals men ons zou willen? Omdat wij niet conformeren aan de
grootste gemene deler van cultuur en levenswijze? Of men dat dan doet
onder het mom van ‘integratie’ of ‘multicultuur’ interesseert mij niet,
dat zijn dezelfde manke begrippen die de essentie verhullen. En die
essentie is dat deze tegenstellingen het spel zijn van een massacultuur.
De onmiddellijke voldoening van het consumeren is van tel en iedereen
die zijn of haar religie serieus neemt, die vormt daar een obstakel.

Gelovigen zien de wereld niet als links, rechts, marxistisch,
materialistisch of racialistisch. Zij zien de wereld door hun geloof.
Het is die moraal dewelke aan de basis ligt van hoe wij met mensen
omgaan en hoe wij tegenover sociale kwesties staan, zelfs als die moraal
ook objectief te vertalen valt. Dan kan je nog over secularisme praten,
daar verander je ons niet mee.

De hele heisa is in mijn ogen dan ook geen clash tussen christenen en
moslims, tussen WASPS en k*tmarokkanen, tussen geciviliseerde
Nederlanders en woestijnnegers. Als twee honden vechten om een been,
gaat er de derde mede heen.

Dus in de plaats van ons en elkaar voortdurend te slachtofferen, te
verontschuldigen, te culpabiliseren… laat ons eens assertief zijn zoals
we zijn. Wat je zegt ben je zelf!

Dan zijn we ook niet meer bang voor de dialoog en komen we tot
oplossingen, zonder elkaar wat op te leggen. Want zoals het nu gaat,
gaat het mis. Niemand wil een Joegoslavië van Milosevic, maar een
Libanon van Hassan Nasrallah staat mij best wel aan.

Na de rondetafel heeft de heer Kalaai mij uitgenodigd voor zijn
organisatie te spreken. Als het zover komt laat ik hier zeker wat weten!

No comments yet.

Leave a Reply