Thierry Vanroy – De Geur van de Roos

Een van de eerste vragen die men mij meestal stelt is wat ik vind dat mensen moeten lezen.

Wanneer ik dan uitsluitend Franstalige bronnen aanraad, is hun tweede vraag doorgaans wat ik vind dat mensen in het Nederlands moeten lezen.

Wanneer ik dan Frans voor Beginners aanraad, is hun derde vraag of ik dan iets in de verlichtende Engelse taal kan aanraden.

Wel, nu is dat er inderdaad. Mijn antwoord aan hen is dus voortaan: lees French Dissidents.

Voor zij die vroeger te veel MTV hebben gekeken en dus de taal van Alain de Benoist, Alain Soral, de Réseau Voltaire redactie en anderen niet machtig is, bij deze uw verlossing van de woestenij dat het Nederlandstalig intellectualisme doorgaans is!

Tiens, krijg ik hier erkenning?

De laatste jaren is het bankroet van traditioneel links en rechts en hun respectievelijke allianties overduidelijk geworden. De komende multipolaire wereld zal geheel nieuwe post-ideologische stromingen kennen. Op dat vlak zijn er al veel tekens aan de wand die deze transitie aankondigen. Een van de meest gedebatteerde onderwerpen is natuurlijk de islamkwestie, dewelke in mijn ogen volslagen scheefgetrokken is geraakt, vooral in het Westen praten wij graag langs in de plaats van met elkaar.

Als een nationalist vind ik dit dan ook zeer belangrijk. Wij delen dezelfde Euraziatische landmassa (dat vergeten we nog wel eens) en ons lot zal ofwel verwoven zijn door vrijheid of onderdrukt door de unipolaire ideologie van het Westen en haar Clash of Civilizations. Interessant genoeg is hier een verschuiving gaande, sommige moslims in Frakrijk zijn de pioniers van een eigenaardige trend, iets waar ik graag over uitweid op deze blog.

Echter, omdat ik geen moslim ben (en evenmin Frans), voel ik mij vaak niet in mijn recht om in hun naam te spreken. Dat is een slechte gewoonte van politici, ik wil louter faciliteren. Ik spreek echter wel Frans, dus waarom niet eens een artikel van een moslim vertalen? Dan kan men mij ook gelijk niet afrekenen op de inhoud.

Dit artikel heb ik oorspronkelijk voor de site Riding The Tiger naar het Engels vertaald (Deel 1, Deel 2), maar bij deze dus ook de Nederlandstalige versie.

Kleine opmerking: Vertalen is slopend, het is dus niet honderd procent (maar goed genoeg) en her en der heb ik een vertalings- of zijnota toegevoegd.

Oorspronkelijk artikel in het Frans: Osons Marine?

Laat ons Marine proberen?

Antwoord aan de president van het Moslimcollectief van Frankrijk.

Mijn beste Nabil, ik zou graag willen antwoorden op je bezorgdheid bij de sympathie die sommige moslims voor het Front National hebben.

1. Waar praten wij over en historische zelfkritiek

U weet als ex-Pol & Soc dat wij historisch en sociaal gesitueerd zijn. De beweging die u voorzit heeft een geschiedenis en de militante kaders komen vrijwel allemaal uit een geëngageerd verleden, vooral bij extreemlinks (syndicalisme, groenen, Nieuwe Antikapitalistische Partij…)

Dus, alvorens te antwoorden op het geval Marine Le Pen, sta me toe een kritische kijk te geven op uw militant systeem, opgericht rond de alliantie met en door het overnemen van de analyse van links.

U bent student in theologie geweest dus u weet best dat in feite geen enkel voorstel van de huidige Franse politiek volledig overeenstemt met onze fundamentele kritiek op basis van islamitische ethiek. Hetgeen betekent dat elke bolletjeskermis telkens een concessie is: van extreemlinks tot extreemrechts. Als wij toegeven dat het ondersteunen van het hedendaags democratisch spel een optie is – wat nog de vraag blijft – dan rest elke keuze als geldig en gebaseerd op min-of-meer acceptabele toegevingen. Toegevingen die telkens weer ondersteund worden door de auteurs met hun persoonlijke en subjectieve kijk op de realiteit. We zouden dus “islamitisch” kunnen bewijzen dat wij zonder uitzondering voor elke partij kunnen stemmen. Bij de linkse moslims en aanverwanten is het reeds langer bewezen dat er een spagaathouding bestaat tussen links en extreemrechts, waarbij het eerder die laatsten zijn die de waarden van islam en de moslims uitdragen.

Het is dus slechts een kleine duik in het moeras van maatschappelijk links, alvorens wij terug in de stank van extreemrechts belanden.

U ontluikt vanaf het begin van uw brief “dat de moslims die geneigd zijn voor het FN te stemmen, het verleden negeren.” Datzelfde zouden wij ook kunnen stellen over extreemlinks, in al haar verscheidenheid, en wij zouden u kunnen vragen om de moed te hebben haar verleden alsook haar heden te zien voor wat het is. De maatschappelijke breuk met links is een vanzelfsprekendheid voor de moslim, zoals altijd het geval is geweest voor zij die uitgaan van traditie en moraal. Geen enkele betrokkene, zoals wij ons zouden moeten beschouwen met onze oude en archaïsche waarden – in de zin van het onmiskenbare verleden en in de vorming van onze identiteit – kan zich herkennen in de maatschappelijke waarden van links en extreemlinks. Wie zou zich achter homohuwelijk en -adoptie kunnen scharen, achter het libertijns huwelijk en het uiteenvallen van de familie, de libertarische geest tegen orde en discipline, de haat voor Christus en de beledigingen tegenover de Heilige Moeder, het militante atheïsme tot in de scholen en de ontkenning van het heilige?

Heeft u die linksen in Bordeaux gezien, die de gebeden van traditionele katholieken tegen abortus kwamen verstoren? Weet u wat de linksen daar uitgekraamd hebben tegen onze Heilige Maagd Maria, moeder van Jezus (met hen onze gebeden): “Maria, als jij een condoom had meegenomen, dan waren wij hier nu niet!” Waarom neemt geen enkele islamitische vertegenwoordiger positie in tegen de consumentistische abortus – door links tot een levensstijl uitgebouwd – hetgeen vandaag ravage zaait onder onze moslimjeugd? Waar zijn bijvoorbeeld de moslims geweest om op te komen tegen die weerzinwekkende pseudokunst – overladen met kritiek – van het gezicht van Christus vol met uitwerpselen, of nog, het symbool van Christus drijvend in urine? Hoe hebben wij het gewaagd, nu al 20 jaar, zulke concessies toe te staan? Hoe kunnen wij samen zitten en militeren met het oneervolle, met militanten van een lobby die pedofilie als maatschappelijke waarde ziet? Zich inzetten samen met zij die het homohuwelijk uitdragen, terwijl wij het verhaal lezen van Lot en de eerste homoseksuele lobby in de geschiedenis die, zodra ze de macht heeft – zoals geschreven in de Koran [1] – eindigt met het onderdrukken van elke notie van het pure.

Dus als praten over hoe het Front National met haar voormalige veronderstelde beulen – in tijden van oorlog – terwijl sommigen onder hen ontkennen het geweest te zijn, misselijk maakt, is het zich verbinden aan zij die op de televisie toegeven seksuele omgang met kinderen te hebben gehad in de naam van de vooruitgang dan geen kwestie van geweten? De meegaandheid tegenover zij die pedofilie geprezen hebben en getracht hebben met alle middelen hun waarden op te leggen aan de Franse samenleving, maakt dat van linkse moslims serieus te nemen militanten? (meer…)